Hastane odalarında zaman farklı akar.
Saatler uzar, insan ister istemez düşünür; sağlık, hayat ve insan ilişkileri üzerine yeniden kafa yorar. Böyle zamanlarda karşınıza çıkan insanların tavrı, bazen uygulanan tedavinin kendisi kadar değerli hale gelir.
Bir süredir Adnan Menderes Üniversitesi Hastanesi'nde tedavi gören bir hasta olarak, Kardiyoloji Uzmanı Prof. Dr. Ufuk Eryılmaz ve ekibinin yaklaşımına yakından tanıklık etme fırsatı buldum.
Tıpta bilgi ve tecrübe elbette çok önemlidir. Ancak bir hekimin başarısını belirleyen tek unsur bunlar değildir. Hastasının gözünün içine bakabilmek, endişesini anlayabilmek ve ona güven verebilmek de en az tedavi kadar kıymetlidir.
Prof. Dr. Ufuk Eryılmaz'da dikkatimi çeken en önemli özellik de bu oldu. Yoğun temposuna rağmen hastalarını dinleyen, sorulara sabırla cevap veren ve her şeyden önemlisi hastasına kendisini yalnız hissettirmeyen bir hekim profili çiziyor.
Tedavi sürecimin bir bölümünü yoğun bakım ünitesinde geçirdim. O süreçte bir gerçeği daha gördüm; hastaneleri yalnızca doktorlar değil, gecesini gündüzüne katan hemşireler de ayakta tutuyor. Adnan Menderes Üniversitesi Hastanesi Yoğun Bakım Ünitesi'nde görev yapan hemşirelerin ilgisi, sabrı ve güler yüzü, tedavinin en önemli parçalarından biriydi. Çünkü bazen hastaya verilen moral de ilaç kadar değerlidir.
Bugün sağlık sisteminin en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri belki de budur; insanı sadece bir dosya numarası olarak değil, bir hayat hikâyesi olarak görebilmek...
Bir gazeteci olarak yıllardır pek çok insanla tanıştım. Ancak bazı meslekler vardır ki yaptıkları iş doğrudan insan hayatına dokunur. Hekimlik ve sağlık çalışanlığı da bunların başında gelir.
Bu nedenle Prof. Dr. Ufuk Eryılmaz'a, ekibine ve gece gündüz demeden görev yapan tüm sağlık çalışanlarına teşekkür etmeyi bir borç biliyorum.
Çünkü bazen bir doktorun bilgisi kalbe şifa olur, bazen de bir hemşirenin tebessümü insana güç verir.
Ve insan, en zor günlerinde kendisine uzanan eli asla unutmaz.
Kalın sağlıcakla...